Biznes

Powszechnie wiadomo, iż do powstania i rozwoju każdej działalności gospodarczej niezbędny jest kapitał. Polski system bankowy nie sprzyja przedsiębiorcom. W Polsce niechętnie udziela się im kredytów, zwłaszcza firmom małym i początkującym. Nawet duże przedsiębiorstwa, aby uzyskać kredyt, muszą spełnić wygórowane wymagania banków co do zabezpieczeń. Dla przykładu: inwestycje przedsiębiorstw finansowane ze środków własnych wynoszą odpowiednio: Europa Zachodnia 3 %, Polska 60%. W rozwoju wielu firm wcześniej czy później następuje dojście do pewnego etapu i pojawia się pytanie: Co dalej? Następuje to zwykle w momencie, w którym spółka wyczerpuje dotychczasowe źródła pozyskiwania nowego kapitału, a pomimo to odczuwa potrzebę dalszego finansowania. W takiej sytuacji spółka może skorzystać m.in. z kredytu bankowego. Niestety banki niechętnie udzielają kredytów przedsiębiorstwom ze względu na ryzyko kredytowe. Poza tym wymagają zwykle licznych zabezpieczeń od kredytobiorcy co jest poważną przeszkodą dla przedsiębiorstwa. Banki zamiast udzielać kredytów wolą kupować obligacje Skarbu Państwa. Państwo jest gwarantem emisji obligacji i przez to stają się one bardzo atrakcyjną formą lokowania kapitału dla banków.

Najczęściej mówiąc o obligacjach mamy na myśli papiery dłużne emitowane przez Skarb Państwa. Jest to uproszczenie uzasadnione, bo choć prawo do emisji obligacji maja tez niektóre spółki to jednak takie obligacje są rzadkością i nie wzbudzają większego zainteresowania. Obligacje skarbowe są dokumentem poświadczającym że pożyczyliśmy Skarbowi Państwa określoną ilość pieniędzy. To, co zapłaciliśmy kupując obligacje jest nam zwracane wraz z odsetkami wraz z data wykupu. Sama natomiast „obligacja”, jako zapis elektroniczny, bo w Polsce nie otrzymuje się papierów wartościowych w formie papierowej do ręki, jest tylko swoistą formą „umowy o pożyczkę” zawartej między nami a emitentem obligacji. Dokładnie na tej samej zasadzie działają obligacje przedsiębiorstw, inny jest tylko emitent. Od akcji różnią się tym, że akcja jest papierem będącym częścią rzeczywistej wartości spółki, natomiast obligacja jest papierem dłużnym, co znaczy, że w żaden sposób nie odzwierciedla stanu finansowego emitenta, bo nie każdy kto szuka pożyczki od razu musi mieć poważne problemy finansowe. Choć więc akcje i obligacje często są wymieniane obok siebie to występują między nimi poważne różnice.

Podejmując się tematu oszczędzania, trzeba zadać sobie pytanie: Czy w Polsce przez ostatnie dziesięciolecia były warunki ekonomiczne i socjologiczne do oszczędzania? Odpowiedź może być tylko jedna i brzmi: Nie. Od zakończenia II Wojny Światowej do lat 90-tych oszczędzanie mijało się z celem. Chory system gospodarczy i monetarny obowiązujący w tym okresie skutecznie uniemożliwiał oszczędzanie. Wymieniano nam i drukowano puste pieniądze, utrzymując inflację na wysokim poziomie, co powodowało, że pieniądz tracił szybko na wartości. Pieniądz sam w sobie był zresztą nic nie wart, bo bardziej liczył się towar i możliwość jego wymiany. Funkcję waluty wymienialnej pełnił dolar amerykański USD albo marka niemiecka DM. Biorąc pod uwagę brak jakichkolwiek instrumentów finansowych, były one jedyną poważną alternatywą dla oszczędzających. Samo posiadanie walut obcych i ich wymiana były też nie do końca legalne. Właściciele kantorów stali się w tamtym okresie zalążkiem drobnego biznesu. Gotówka była najczęściej wymieniana na towary i to w nich trzymano oszczędności. Dużego znaczenia nabrało złoto, które zaczęło uchodzić za pewną lokatę kapitału.